Selecteer een pagina

Het is nu ruim 1,5 maand geleden dat er voor het laatst ijs en sneeuw lag. Toen dat verdween kon het fietsseizoen echt van start gaan. Maar dat was nog wel even wennen. Zeker aan het begin zat het nog niet helemaal in het systeem. Er waren nog regelmatig weken dat de teller onder de 50 kilometer bleef staan. En daarmee ga je de Styrkeproven in ieder geval niet uit fietsen. Zeker toen ik het eerste voorjaarsrondje niet mee kon doen begon ik erg te twijfelen aan de kans op succes. Maar nadat Mus me wat moed had ingesproken, vond ik dat ik mezelf moest laten zien dat ik in ieder geval een beetje fit was. Dus het eerste rondje van 100 kilometer was een feit. In m’n eentje.

Dat was een goede boost voor het fietsen. En intussen las ik telkens vaker dat ook vrienden hun fiets van zolder gehaald hadden en hun eerste Strava rondjes maakten. Samen fietsen is toch leuker dan alleen.

Voor het tweede paasrondje waren er dan ook genoeg mensen die meer dan 100 kilometer wilden fietsen. Op een rustig tempo was dat voor de meesten goed te doen. Velen fietsten dan ook weer terug naar Utrecht, wat de teller op 155 bracht. Dat gaf vertrouwen. Misschien gaan de eerste 200km van de tocht wel leuk worden.

Hierna volgde ons eerste “internationale” trainingskamp. Limburg hoort dan wel bij Nederland, maar het fietsen daar is niet te vergelijken met de polders in de rest van het land. Tijdens deze dagen fietsen hebben we vooral geleerd wat er nog aan het materiaal moet gebeuren. Afgesleten remblokjes, kapotte krenk, kleding die niet bestand was tegen de regen. Het zorgde er allemaal voor dat er aanzienlijk minder kilometers gemaakt zijn dat het plan was. Maar de terugreis bracht ons langs Math Salden, een van de grootste fietsenzaken van Nederland. Hier waren alle materiaalproblemen dan ook snel opgelost.

De laatste grote ronde van deze maand was de 200 kilometer op Koningsdag. De route vermeed alle dorpjes en steden, maar gaf ons wel de kans de Posbank te beklimmen. Met een windscherm van vier man werd ik de eerste 130 kilometer vooruitgeholpen. Daarna bleven alleen de billen van Mus over. Het was nog wel even aanpoten, maar uiteindelijk hebben we de 200km met een gemiddelde boven de 30 uit gefietst. Het was bijzonder om te merken dat ik inmiddels fit genoeg ben om tijdens zo een lange tocht de klimmetjes in het rood naar boven te fietsen en daar weer van te herstellen. Maar we zijn ook tot de conclusie gekomen dat dit niet het klimtempo van de Styrkeproven gaat worden. Om dat te trainen is de volgende tocht al gepland; de Klimclassic. To be continued…

Wij fietsen voor het goede doel "Just 4 Fun Tours"

Doneren
Share This