Selecteer een pagina

Iets meer dan een jaar geleden fietste ik samen met Anne-Marie vanuit Amsterdam naar het strand en terug. Op de terugweg nog een colastop bij Familie Eggenkamp in Heemstede en vervolgens met nog geen 20 kilometer per uur en een gesloopt meisje in mijn wiel naar huis. Met wat ik nu weet is het vrijwel onmogelijk om te bedenken hoe moeilijk die 80 kilometer Anne-Marie toen af gingen. Zoals velen van jullie waarschijnlijk op Strava wel gezien hebben is de finish van de 543 kilometer lange Styrkeprøven gehaald!

Het was mijn broer die eind 2017 vertelde dat hij samen met wat Skadi vrienden de Styrkeprøven zou gaan fietsen en of ik het misschien leuk vond om mee te doen. Min of meer voor de grap vroeg ik of Anne-Marie er wat in zag om dit samen te doen. Ongeveer twee weken gingen voorbij tot ze ineens zei dat we het maar gewoon moesten doen. Dus wij hebben de computer gepakt, ons ingeschreven, hotels geboekt en gezorgd dat er eigenlijk geen weg meer terug was. Lange tijden van twijfel gingen volgden. Werd er wel genoeg getraind? Hebben we wel genoeg ervaring? Wat is er allemaal voor nodig? Allemaal vragen die pas op de finish beantwoord zijn.

Ondertussen kunnen wij trots zeggen dat het is gelukt. We hebben de 543 kilometer in 22:40:33 afgelegd, waarmee zelfs ons doel van onder de 24 uur ruim geslaagd is. Op vrijdagavond 22:50 mochten wij nadat we bijna de hele dag in bed hadden gelegen eindelijk van start. Waar Anne-Marie nog wel een paar uur had geslapen die dag is het mij helaas geen moment gelukt om dit ook te doen. Zenuwen zullen hier vast een rol in hebben gespeeld.

Bij de start verzamelden wij met de 59 man en 1 vrouw die in ons blok van start gingen. Vooraf had ik al gezien dat we met best wat Nederlanders zouden starten. Hier hebben we gelijk maar even een praatje mee gemaakt. Ons idee was namelijk om zo lang mogelijk met een groep te kunnen fietsen. De totale afstand met zijn tweeën zou toch wel echt een beetje ver zijn.

Achteraf kunnen we zeggen dat we onwijs geluk hebben gehad met onze groep. We hebben een groot deel van de rit met deze Nederlanders gereden. Mochten ze dit lezen, dan nogmaals dank voor het goede gezelschap en de kilometers op kop! Nu ik toch mensen aan het bedanken ben mogen er nog twee zeker niet vergeten worden. Ben en Robbe zagen onze rit als een goed excuus om ook een keer naar Noorwegen te gaan. Met hun drone zijn ze 4 dagen op pad geweest en hebben ze Noorwegen prachtig vastgelegd.

Naast hun eigen vakantie hebben ze ook veel voor ons gedaan. Bijvoorbeeld ons met de auto opgehaald van het vliegveld in Trondheim, onze bagage tijdens de race vervoerd en op iedere tussenstop voor ons gezorgd en klaargestaan voor als we eventueel pech zouden hebben of af moesten stappen. Verder zijn natuurlijk alle foto’s in dit artikel van hun! Jullie waren top!

Oke, nu weer weer over de tocht. Al vrij snel reden we Trondheim uit en kwamen we in heuvelachtig gebied. De wegen hadden goed asfalt en waren niet te stijl. Bijna de hele route ging over de E6 wat ze zelf als de snelweg tussen Trondheim en Oslo zien. Wat onvoorstelbaar is, is hoe je vrijwel direct je gevoel voor tijd verliest. Het was het eerste deel van de tocht natuurlijk nacht maar donker is het nooit geworden. Zo is de zonnebril bij veel mensen nooit af geweest. Het heeft hooguit een beetje geschemerd. Wat ik verder vooraf niet had verwacht is hoe koud het zou worden. Na ongeveer 100km hadden we een tussenstop in een klein restaurantje langs de weg. Ik was bij de start al dik aangekleed en had goed zitten zweten. Na deze stop begonnen we met een stukje dalen en ik bevroor zowat. Het was denk ik 5 graden met een koud windje tegen. Gelukkig kreeg ik het in de klim die daarop volgde snel weer warm.

Deze klim bracht ons tot een hoogte van ongeveer 1000 meter. Dit was zeker voor Anne-Marie absoluut het zwaarste stuk van de route. Mannen kunnen nou eenmaal een hoger vermogen leveren dan vrouwen, waardoor ze harder naar boven rijden. Ik was mij hier goed van bewust waardoor ik in derde positie ben gaan rijden van onze groep. De twee man voor mij hadden namelijk zin om hard naar boven te rijden dus ik ben daar gaan zitten om het tempo te drukken. “Laat ze maar iedere keer wegrijden” is wat ik dacht. Het grappige is dat Anne-Marie dit niet door heeft gehad. Met ongeveer 250 kilometer op de teller en een temperatuur van 3 graden was het even geen pretje. Toen ik aan kwam met een paar koekjes om te vragen hoe het ging kreeg ik alleen een boze reactie met dat ik niet zo hard op kop van het peloton moest rijden. Iets wat ik in haar positie verder prima begreep maar zeker niet was wat ik wilde horen nadat ik ongeveer 50 kilometer voor haar op kop het tempo had zitten drukken. Het was voor haar even vechten om erbij te blijven maar zeker de moeite waard. Hierdoor konden we daarna nog lang profiteren van het fietsen in deze groep.

Het voordeel van lang klimmen is dat je daarna meestal ook weer lang mag dalen. Zo ook deze rit en dat was ook wel nodig. Bij de eerste stop na deze klim had ik even mijn twijfels of Anne-Marie het wel zou gaan halen. We waren nog niet op de helft en echt goed leek het niet meer te gaan. Wel had ik het idee dat we het zwaarste deel van de tocht achter ons hadden. Al is dat misschien een beetje een gekke gedachte met nog 300 kilometer te gaan. Achteraf bleek dit gelukkig waar te zijn. Wat ik namelijk niet had verwacht is dat je gedurende de rit tijd had om te herstellen. Ook ik had namelijk af en toe een aardig dipje te pakken waar ik na goed eten en drinken en af en toe een pauze weer prima bovenop kwam.
Zo hadden we na 349 kilometer een stop met cola en chocolade cakejes. Nou, ik heb van beide nog nooit zo genoten. Volgens mij heb ik een liter cola gedronken en 6 stukken cake. We besloten de groep even te laten gaan en zijn samen met één ander verder gegaan (Rob Zouteriks). De volgende 50 kilometer heb ik vrijwel alleen maar op kop gereden en ze vlogen voorbij. We reden hier gemiddeld denk ik 1% naar beneden waardoor de kilometers makkelijk kwamen. De weg liep langs een prachtig blauw meer en er was echt even tijd om te genieten.

Na ieder hoogtepuntje komt ook altijd weer een dieptepuntje. Zo had ik dus net mijn lekkerste stuk gehad en werd dat meteen gevolgd door mijn slechtste stuk. Ik was denk ik al ruim 30 uur wakker en begon ondertussen toch wel te merken dat het normaal gesproken echt tijd werd om te gaan slapen. Ondertussen reden we weer met de groep waar wij het grootste deel van de tocht al mee reden en daar werden meer mensen moe. De snelheid ging er wat uit en er moest weer wat meer geklommen worden. Omdat anderen het moeilijker hadden dan ik lag de snelheid iets lager dan ik hoopte. Hierdoor moesten we soms even echt rustig fietsen. Wat ik niet had verwacht als iets wat zou kunnen was dat ik echt mijn best moest doen om wakker te blijven. Ik begon te knikkebollen op de fiets en werd even bang dat ik in slaap zou gaan vallen. Als dat zou gebeuren was het toch einde van het avontuur geweest ben ik bang.

Gelukkig haalden we zonder echt problemen de volgende stop. Na een paar goede bakken koffie en een paar banaantjes gingen we weer vol goede moed op pad. Dit was de laatste etappe met de groep. Door mijn inzinking had ik bedacht dat mijn eigen tempo rijden wel echt belangrijk zou worden. Anne-Marie en ik zijn samen met Rob Zouteriks verder gegaan. De snelheid zou niet te hoog liggen zodat we de laatste 100 kilometer niet meer echt zouden hoeven stoppen. Dit was weer een groot succes. Bijzonder is dat ik bij de laatste 100 kilometer zelfs het idee kreeg dat we er bijna waren, terwijl ik 100 kilometer normaal toch best een serieus rondje vind. Wel werd het parcours het laatste stuk echt minder mooi. Daarbij speelde natuurlijk ook mee dat we er wel klaar mee waren.

Met nog 30 kilometer te gaan moest er natuurlijk toch weer een doel gesteld worden. Het was precies 20:30 en finishen om 21:30 leek dus een mooi doel. Ik heb het tempo weer een beetje opgeschroefd en het leek te gaan lukken. Tot er 10 kilometer voor het einde ineens nog een vrij serieuze klim kwam. Met ongeveer 15 kilometer per uur reden we naar boven en eigenlijk had ik het opgegeven. Toen we eenmaal boven waren ben ik toch nog maar een keer goed op de pedalen gaan staan om te kijken wat er mogelijk was. Met af en toe bordjes hoe ver het nog was en een snelheid regelmatig rond de 40 kilometer per uur kwam het doel toch weer steeds dichterbij. De finish kwam echter 31 seconden te laat. Op het totaal maakt dit verder natuurlijk niks uit. De tocht was geweldig. Op flinke pijn in mijn knieën na ging het bijzonder goed. Het was vooral heel erg lang en daarmee soms bijna saai, maar wat een ervaring! Bizar hoe we dit samen gedaan hebben en ik ben trots op mezelf maar zeker nog wel meer op Anne-Marie. Ik kan deze tocht niemand aanraden vanwege de lengte maar man wat is het achteraf gaaf en wat is de route mooi. Kortom, schrijf je vooral in!

We reden voor onszelf maar ook voor een goed doel. Mocht je nog willen doneren dan stellen we dat natuurlijk op prijs!

Share This